ડૉક્ટરની ફાઈલ

એક દવાખાનામાં પચાસેક વર્ષની ફરતે ફરતું એક યુગલ પ્રવેશ્યું. બેનના હાથમાં બે મોટા થેલા હતા તે એમણે સાથે રાખતાં એક તરફ બેઠક લીધી. સાદા દવાખાનામાં તો કમ્પાઉન્ડર નામ નોંધી લે ને વારો આવે ત્યારે બોલાવે, એટલે કમ્પાઉન્ડરની સામે ઘડી ઘડી જોતાં એ લોકો ઊંચા જીવે બેઠાં. આખરે એમનો વારો આવ્યો એટલે પેલા થેલા સાથે એ લોકો ડૉક્ટરની કૅબિનમાં જવા માંડ્યાં.

‘અરે કાકી, આ તમારા થેલા અહીં બહાર જ મૂકી જાઓ. કોઈ નહીં લઈ જાય.’

‘ભાઈ, આમાં તો મોટા ડૉક્ટરની ફાઈલો છે તે સાહેબને બતાવવાની છે.’ કમ્પાઉન્ડરે થેલા સામે જોતા કમને ડોકું ધુણાવ્યું.

‘આવો બેસો અહીં. બોલો શું થાય છે?’ ડૉક્ટરે ભાઈને પૂછ્યું.

ઢીલા બેઠેલા ને તદ્દન નંખાઈ ગયેલા અવાજે ભાઈ બોલ્યા, ‘કાલે રાતે છાતીમાં દુખાવો થયેલો.’ ને પછી પાછા ઢીલા થઈને બેસી ગયા.

‘અરે, બધી વાત કરોને શું થયેલું તે.’ એમના પત્નીએ ઘરમાં બોલે તેવા અવાજે કહ્યું ને જવાબની રાહ જોયા વગર ફરિયાદ ચાલુ કરી, ‘ડૉક્ટરસાહેબ એ તો કંઈ નહીં બોલે. પેલ્લેથી જ મૂંજી જેવા છે. કાલે સાંજથી એમને છાતીમાં દુખવા માંડેલું તો બોલતાં શું થતું હતું? સાંજે જ અહીં આવી જાત કે નહીં? દસ વરસ પહેલાં પણ મોટો એટેક આવેલો ત્યારે પણ એવું જ. બોલેલા જ નહીં. આજે તો મેં કીધું કે ચાલો ત્યારે આવ્યા. એમ કહે કે, હવે તો સારું છે. પથરા સારું છે! તમે જ જોઈ લો એમને બરાબર ને આ બધી ફાઈલ પણ છે તે પણ જોઈ લેજો.’

‘ફાઈલ? શાની ફાઈલ?’ ડૉક્ટર ચમક્યા. એમને થયું આ લોકો ભૂલમાં ઈન્કમટેક્સની બધી ફાઈલ લઈને તો અહીં નથી આવી ગયાં ને?

પેલા પેશન્ટના મિસીસે તો થેલા ખોલીને એક પછી એક ફાઈલ બતાવતાં ફાઈલનો ઈતિહાસ કહેવા માંડ્યો.

‘જુઓ સાહેબ, આ ફાઈલ ડૉ. દિલધડકની. તમે તો ઓળખતા જ હશો. મોટામાં મોટા ડૉક્ટરને બતાવેલું ને હાર્ટનું ઓપરેશન પણ એમની પાસે જ કરાવેલું, તોય પાછો એટેક આવ્યો બોલો!’

ડૉક્ટરે ‘સાંભળું છું’ એવું બતાવતા મોબાઈલમાં મેસેજ જોવા માંડ્યા.

કથા આગળ ચાલી.

‘સાહેબ, આ ફાઈલ ડૉ. મારફાડની. એમણે તો આમને તપાસ્યા વગર જ મોટા સાહેબની ફાઈલ જોઈને કહ્યું કે, બધું બરાબર છે. આ જ દવા ચાલુ રાખો.’ ને પછી પોતાની બે દવા બીજી લખી આપી ને હજાર રુપિયા ખંખેરી લીધા!’

ડૉક્ટરનું મગજ તો ફરવા માંડ્યું. અરે! હદ થાય છે હવે. આ બેન તો મારી જમાતની ઘોર ખોદવા માંડ્યાં! કંઈક કરવું પડશે.

‘બેન, તમારી પાસે આમાં બીજા કોની કોની ફાઈલ છે?’

બેન તો હરખાયાં. ડૉક્ટર હોય તો આવા. પેશન્ટ તો પેશન્ટ, પેશન્ટની ફાઈલોમાં પણ કેટલા પેશન્ટ બનીને રસ લે છે! વાહ! આ જ ડૉક્ટર સારા. નક્કામા બીજે બધે રખડ્યાં. હવે તો કંઈ પણ થાય, મરીએ ત્યાં સુધી આમની પાસે જ આવવું. હરખમાં ને હરખમાં બેને તો પહેલો થેલો ખાલી કરવા માંડ્યો.

‘આ ડૉક્ટર કાતરિયાની ફાઈલ, આ ઝાટકિયાની, આ બંદૂકવાલાની, આ ડૉ. ગોલીબારની. તમે માનશો નહીં સાહેબ પણ એટેક આવ્યા પછીના એક વરસમાં તો બધાના કહેવાથી સેક્ન્ડ ઓપિનિયન માટે અમે આ શહેરના તો ઠીક, બીજા શહેરોના મોટા ડૉક્ટરોના પણ ઓપિનિયન લઈ લીધા. બે થેલા ભરીને ફાઈલો થઈ પણ થવાનું થઈને જ રહ્યું તે કાલે પાછો એમને એટેક આવ્યો.’

ડૉક્ટર વિચારમાં પડ્યા. આ બેન વાત તો બધી સાચી કરે છે. આવા બેકાળજીવાળા પતિની ચિંતામાં, પતિને લઈને ડૉક્ટરે ડૉક્ટરે બધે ફરવાથી બબડાટની આદતેય પડે ને અવાજ પણ ઊંચો થઈ જાય એમાં એનો કોઈ વાંક નથી. ઘર સાચવે કે વરની તબિયત સાચવે? પણ આ ફાઈલોના થેલા? એનું હું શું કરવાનો? આચાર ડાલું કે ચટની બનાઉં?

‘એક કામ કરો બેન. તમે આ બધી ફાઈલો અહીં મૂકી જાઓ. હું નિરાંતે જોઈ લઈશ. હાલ તો એમનો કાર્ડિયોગ્રામ કાઢવો પડશે. પછી એ જોઈને કંઈ સલાહ આપી શકું.’

ખુશ થયેલાં બેનના બહાર જતાં જ ડૉક્ટરે કમ્પાઉન્ડરને બોલાવ્યો, ‘આ બે થેલા હમણાં માળિયે ચડાવી દે. મહિના પછી આ લોકો પાછા આવશે ત્યારે પાછી આપવાનું યાદ કરાવજે.’

કાર્ડિયોગ્રામમાં ખાસ કોઈ દેશના નકશા ન દેખાયા એટલે દવા ચાલુ રાખવા જણાવી ડૉક્ટર મફતિયાએ એ યુગલને વિદાય કર્યું.

વન ટુકા ફોર

મારા મોતના પૈગામ જેવા મૃત્યુખત પર સહી કરતી વખતે મનમાં તો આવ્યું કે, આટલાં વર્ષો ગાંધીજી જેવા અક્ષર ન નીકળે એની રાખેલી કાળજી પર પાણી ફેરવી દઉં અને અગડમબગડમ અક્ષરથી સહી કરી દઉં. આમ પણ હવે એનો કોઈ અર્થ તો રહેવાનો નહોતો. બધું ઝાંખું ઝાંખું જ તો વંચાતું હતું. મારી સહી ક્યાં આ લોકો ચકાસવા બેસવાના હતા ? પણ, સારા અક્ષર કાઢીને સારી ઈમ્પ્રેશન પાડવાની આદતે આખરે એ ખત પર મારાથી સુંદર ને મરોડદાર અક્ષરે સહી થઈ જ ગઈ.

ક્યારેય પણ કશે સહી કરવાની આવે–મોટે ભાગે તો લેખની નીચે જ (તે પણ લેખક બની તો એટલો લહાવો મળ્યો !) વળી આપણે ક્યાં કોઈ મોટા હોદ્દા પર છીએ તે ધડ ધડ ધડ સહી ફટકારતા રહીએ? ન તો એટલા પૈસાની લેવડદેવડ કરું છું કે, રોજ અગણિત સહીઓ કરવાની આવે. એક ગૃહિણીએ તો આટલાં વર્ષોમાં બાળકોના રજિસ્ટરમાં, તે પણ ગૃહપતિની ગેરહાજરીમાં સહી કરી છે, અથવા જ્યાં બતાવે ત્યાં કે કહે ત્યાં, ચેક કે કાગળ પર વાંચ્યા વગર સહી કરી છે ! (કારણકે ગૃહિણીને એ બધામાં સમજ ન પડે !)– હં તો.... જ્યારે પણ કશે સહી કરવાની આવે ત્યારે મને દિવાર ફિલ્મનો પેલો ડાયલૉગ યાદ આવે, ‘જાઓ પહેલે ઉસ આદમીકા સાઈન લેકે આઓ......’ મોટે ભાગે તો ડાયલૉગ બોલાઈ પણ જાય. એટલે તરત જ મને સંભળાય (કે સંભળાવાય !), ‘હવે તારી વાયડાઈ રે’વા દે. બધી વાતમાં ડાયલૉગ નહીં માર. આમાં બીજા કોઈ આદમીની સહી ના ચાલે. એટલી તો અક્કલ નથી. સીધી સીધી સહી કરી દે, મોડું થાય છે. ’ મનમાં એટલામાં જ બીજો સીન દેખાવા માંડે. રામ ઔર શ્યામ ફિલ્મમાં હીરો દિલીપકુમારને વિલન પ્રાણ સહી કરવા મજબૂર કરે છે અને હાથમાં ચાબૂક છે. બસ, પછી તો હું પણ વગર ચાબૂકે ફટાફટ સહી કરી આપું.

ખેર, એક વાર સહી થઈ ગઈ એ થઈ ગઈ. હવે તો ડૉક્ટરોએ પણ અંદર તૈયારી શરુ કરી દીધી હશે. થોડી વારમાં જ હું ઓપરેશન ટેબલ પર હોઈશ, પણ મને ગભરાટ કેમ નથી થતો ? એવી તે કઈ જાદુઈ શક્તિ મારામાં પ્રવેશી ગઈ છે કે, ભલભલા લોકો જે ક્ષણે હાર્ટના પણ ઓપરેશનની તૈયારી કરાવવા માંડે તે ક્ષણે હું અહીંતહીં બધે ફાંફા મારીને બધાને જોયા કરું છું ને મનઘડંત કહાણીઓમાં ખુશ થયા કરું છું ? કદાચ વર્ષોથી જ, મોટાભાઈ સાથે મળીને મૃત્યુની ને બેસણાંની અંદર–બહાર ભજવાતાં નાટકોની અને એની બાલિશ જાહેરખબરોની મજાક ઉડાવવાની જે ટેવ પડેલી તે આજે કટોકટીના સમયે કામ આવી રહી છે ! વળી, બોરીસાગરભાઈનું એન્જૉયગ્રાફી પુસ્તક તો ખરું જ. ગભરાઈને બધાંને ગભરાવવા, એના કરતાં જે કંઈ બને તેનો આનંદ પણ ઉઠાવું અને સાથે સાથે (જો બચી ગઈ તો !) લેખોની તૈયારી પણ મનોમન કર્યા કરું. આમાં ફાયદો તો મને જ થવાનો ને ?

હવે મને સ્ટ્રેચર પરથી ઊંચકીને ઓપરેશન ટેબલ પર શિફ્ટ કરવાનો સમય નજીક આવતો જાય છે. મારા શરીરના વજન બાબતે મને ઘણી વાર શરમ આવી છે, પણ આજે તો મને મારી જાત પર ગુસ્સો પણ ખૂબ આવ્યો. મારો દીકરો કહી કહીને થાક્યો, ‘મમ્મી, તારું વજન એટલું નહીં વધારતી કે, તને કંઈ થાય તો કોઈથી તને ઉંચકાય પણ નહીં.’ કેટલું ખરાબ કહેવાય ? આટલાં વરસ મારું વજન મેં જાતે ઊંચક્યું, ભલે ધીરે ધીરે ને કોઈ વાર ડગુમગુ થતાં પણ આજે પેલા બે વૉર્ડબૉય મને ઝોળીમાં ઊંચકીને સ્ટ્રેચર પરથી સીધી ઓપરેશન ટેબલ પર ફેંકશે (કે મૂકશે), એટલામાં પણ એ લોકોને કેટલું જોર પડશે ? હઈસો હઈસો કરીને થાકી જશે બિચારા ! મેં આંખો મીંચી દીધી.

અચાનક, સ્ટ્રેચર સરકતું હોય એવું લાગતાં મેં આંખો ખોલી તો હું ઓપરેશન થિયેટર તરફ સરકતી હતી. અંદર જતાં વાર જ, મેં વિચારેલું તેનાથી ઊંધું જ થયું. પેલા બે જણે મને બહુ સાચવીને કાળજીથી ઓપરેશન ટેબલ પર ગોઠવી દીધી અને આભાર કે ટિપની આશા રાખ્યા વગર બંને ચાલતા થયા. એટલી એ ક્ષણો તો મને ઓળીઝોળી પીપળ પાન જેવી મજા આવી ગયેલી ! 

જે દિવસનો મને વર્ષોથી ઈંતઝાર હતો, આખરે એ દિવસ આજે મારા હાથમાં હતો–મારી સામે જ. ભલે અહીં મારા હાથમાં કંઈ નહોતું પણ હું બેભાન ન બનું ત્યાં સુધી તો બધું જ રજેરજ જોવા ને જાણવા માંગતી હતી. મેં આજ સુધીમાં કેટલાય લોકોના મોંએ, એમના જાતજાતના ઓપરેશનની અવનવી (ને થોડી ચગાવીને કહેલી) વાતો સાંભળેલી. ત્યારે મને થતું કે, પોતાનું ઓપરેશન જોવા તો નહીં પણ સાંભળવા પણ મળી શકે ? અદ્ભૂત ! જ્યાં ડૉક્ટરો વાત કરે–અંદરઅંદર, કે પેશન્ટની, કે પછી મોબાઈલ પર–તે સંભળાય, ઓપરેશનના સાધનોના કર્ણપ્રિય(!) અવાજો સંભળાય અને ભલે ને ઓપરેશન જોવા કે અનુભવવા ન મળે પણ જ્યાં સુધી નજર પહોંચે ત્યાં સુધી નજરને અને દિમાગને  ફેરવી તો શકાય ને ? એના પરથી અનુમાન લગાવીને કેટલું ગભરાવું તે નક્કી થઈ શકે. આગળ ઉપર હવે શું કરવું તે નક્કી થઈ શકે. ખાસ તો, કોણે ઓપરેશન કર્યું ને કોણે કોણે એમાં મદદ કરી તે પણ જોઈને યાદ રાખી શકાય.

અહીં જોકે ધાર્યું તો ધણીનું પણ નહોતું થવાનું તો પછી મારી તો શી વિસાત ? એક નર્સ ને એક લેડી ડૉક્ટર મારી ડાબે–જમણે ગોઠવાઈ ગયેલાં, જેથી વિષમ પરિસ્થિતિમાં મને સાચવી શકે, સાંત્વન આપી શકે અથવા જો જરુર પડી તો બે–ત્રણ લાફા કે ચીમટાની પ્રસાદી પણ આપી શકે !  અહીં કંઈ જ અશક્ય નહોતું. અહીં કોઈને ઘાંટાઘાંટની છૂટ નહોતી તે સારું હતું, જોકે એ આ લોકોને શોભા પણ ન આપત. જ્યારે મને છૂટ હતી પણ મારી ઈચ્છા નહોતી ! નકામું મોં બગાડવાનું. ખરું કહું તો, મને તો એવું લાગ્યું કે જાણે અહીં પણ મારું કોઈક છે. મેં બંને તરફ આભારની નજરે જોયું. બદલામાં એ બંનેએ પણ, કયા કારણસર ખબર નહીં પણ મારી સામે આભારવશ જોયું. હું શાંત રહી એટલે, કે પછી બિલની ભાગીદારીમાં એમનું પણ નામ હતું એટલે ? કોણ જાણે.

મને તો પાટ પર ચત્તીપાટ સૂવડાવેલી. થોડી વારમાં મારા માટે એક ઈંઢોણી મગાવાઈ. તરત મગજમાં ગરબો ચાલુ, ‘સોના ઈંઢોણી રૂપા બેડલું રે નાગર..... ’. ન તો એ સોના ઈંઢોણી હતી કે ન તો એના પર કોઈ મોતીકામ કરેલું. ચીંથરે વીંટ્યા રતન જેવી સાદાસીધા કપડામાં લપેટાયેલી ઈંઢોણી હતી. અહીં વળી કોણ ને ક્યાં પાણી ભરવા જવાનું ? મિનરલ વૉટરના જમાનામાં જ્યારે માટલાં ઊંધા વળી ગયાં હોય અને સીધા મોંમાં જ બાટલા ઊંધા વળતા હોય ત્યાં ઈંઢોણી ? બધું ચૂપચાપ જોયા કરવાનું, બોલવાનું કંઈ નહીં. કેટલા કલાક થયા હશે મને બોલ્યાને ? જવા દો, ફક્ત આંખોના હાવભાવ બદલતાં રહીને મનમાં વિચારોના ઘોડાપૂર દોડાવ્યા સિવાય મારાથી કંઈ થવાનું નથી તે મેં સમજી લીધું. પેલાં ડૉક્ટરબહેને એ ઈંઢોણીને હળવેથી મારા માથા નીચે ગોઠવી દીધી. (સીધેસીધો નાનો તકિયો મગાવ્યો હોત તો ?) હશે, મારું માથું જમણી બાજુ ઢળતું રહે એમ ગોઠવ્યું. બાકી હતો તે પેલો મિ. એનેસ્થેટિસ્ટ આવી પહોંચ્યો. આવતાંવેંત એ તો મંડ્યો લલકારવા, ‘કલ્પના...હાથ આગે બઢાઓ. ’ મેં હાથ લંબાવ્યો ને એણે મારી પાસે હાથની મુઠ્ઠી વળાવી. (મુઠ્ઠી વળતાં જ મારું મગજ હટવાની તૈયારી કરવા માંડ્યું પણ કંટ્રોલ !) જેમતેમ હાથની એકાદ નસ ઉપસી તેમાં એણે લાંબી સોય દ્વારા ઘેનની દવા ઠાલવી દીધી.

નાનપણથી જ ડૉક્ટરને કે ઈંજેક્શનની સોયને જોઈને મને ક્યારેય ગભરાટ નથી થયો. ડૉક્ટરો એ બાબતે ઘણી વાર ખિસીયાણા પણ પડ્યા છે. અહીં પણ પેલા ટેણિયાને એમ કે, હું કંઈ ‘હાઈઈઈ.....હુઈઈઈઈ’ જેવું કરીશ કે સીસકારા બોલાવીશ, પણ મેં એને ભોંઠો પાડ્યો. એટલે એણે કહ્યું, ‘ચાલો હવે વન, ટુ, થ્રી ગણવા માંડો જોઉં. ’ ખરેખર તો આ ગણત્રી, પેશન્ટ પર દવાની કેવી અસર થઈ છે તે જોવા માટે જ હોય છે અને ગણતાં ગણતાં જ પેશન્ટ ઊંઘી જાય–બેભાન બની જાય–એવી એમની ગણત્રી હોય છે. (જેમને અનિદ્રાનો રોગ હોય એમને પણ આ ટુચકો અજમાવવા જણાવાય છે. એ લોકો જોકે, પચાસ સુધીના ઘડિયા બોલી જાય તોય એમને એક બગાસુંય નસીબ નથી થતું !) પણ આ બધી મને થોડી ખબર ? આપણે તો આપણી મસ્તીમાં. એટલે મેં તો, ‘વન ટુકા ફોર, ફોર ટુકા વન.. ’ ચાલુ કરી દીધું. મારા આશ્ચર્ય વચ્ચે ત્યાં ઊભેલા બધા એકદમ ગેલમાં આવી ગયા અને જોરમાં કોરસ સાથે ડાન્સ પણ શરુ થઈ ગયો ! ‘માય નેમ ઈઝ લખન....માય નેમ ઈઝ લખન......’

બસ, એ પછી શું થયું મને કંઈ યાદ નથી.

‘તમારી કોઈ આખરી ઈચ્છા ?’ 

બોલનાર તરફ મેં ગુસ્સાથી લાલ નજરે જોયું. શરીરમાં મરું કે મારુંનું જોશ ઉછાળા મારવા માંડ્યું. આખરી ઈચ્છા ? હેં ? આખરી ઈચ્છા ? એનો મતલબ કે, હવે વખત આવી ગયો ? પણ, આ પૂછવાવાળા કોણ છે ? આ તો કોઈ ભગવાન કે યમરાજ તો નથી લાગતા. આ તો ડૉક્ટર જેવા દેખાય છે ! તો પછી કેમ પૂછે છે કે, તમારી કોઈ આખરી ઈચ્છા છે ? હું તો અહીં એમની પાસે ઈલાજ કરાવવા આવેલી અને સારી થવાની ઈચ્છાથી આવેલી, ત્યાં આ સવાલ ક્યાં ટપકી પડ્યો ? તે પણ આવો બેહૂદો સવાલ ? ના ના, નક્કી એમની કંઈ ભૂલ થાય છે.

‘સૉરી ડૉક્ટર, પણ તમે કંઈ કહ્યું ?’

‘મેં કહ્યું, તમારી કોઈ આખરી ઈચ્છા છે ?’

ઓહ ! ખરેખર જ પૂછે છે. તો પછી શું કરું ? કહી દઉં ? જણાવી દઉં મારી આખરી ઈચ્છા ? મેં તો હિંમત કરીને પૂછી નાંખ્યું, (જોકે મનમાં જ, બાકી ઓપરેશન ટેબલ પર આવી હિંમત કોણ કરે ?)

‘ડૉક્ટર, તમારી કોઈ આખરી ઈચ્છા ?’

ડૉક્ટર ચોંક્યા, ‘મને શું થયું છે ?’

‘ના,  આ તો તમે મારી આખરી ઈચ્છા પૂછી એટલે જણાવી દઉં કે, મને કંઈ થયું તો તમે પણ નહીં બચો. ’ ડૉક્ટરના હાથ વગર ઓપરેશન કર્યે જ ધ્રુજવા માંડ્યા. ( આવું વિચારવાની જ કેવી મજા પડે ?)

ખેર, જે ઈચ્છા મેં વર્ષોથી મનમાં પાળીપોષીને મોટી કરી છે; મનના ખૂણે ધરબી રાખી છે અને જેને ડૉક્ટર જ પૂરી કરી શકે એમ છે, તે જ જાહેર કરવા દે. ખરે વખતે જ ઠીક યાદ આવ્યું.

‘ડૉક્ટર, મારી ઈચ્છા છે કે....મને જો કે ખબર નથી કે, એ મારી આખરી ઈચ્છા છે કે નહીં પણ મારી વર્ષોની ઈચ્છા છે કે, હું ક્યારેક ઓપરેશન થિયેટરમાં, ઓપરેશન ટેબલ પર આરામથી અથવા ગભરાયેલી હાલતમાં, ચિંતાથી અડધી થઈને રડારોળ કે ચીસાચીસ કરતી સૂતી હોઉં ને શહેરના જાણીતા ડૉક્ટરો મારી આસપાસ, ચિંતાગ્રસ્ત ચહેરે ટોળે વળ્યા હોય અને એમાંથી એકાદના વરદ મુખે, મારા કોઈ નાના–મોટા ઓપરેશનનું નક્કી થાય અને પછી મને બેભાન કરાય ! પછી જ્યારે બેભાન અવસ્થામાંથી હું બહાર આવું, ત્યારે આમતેમ ચકળવકળ નજરે અજાણ્યા ચહેરા જોઈને, ગભરાઈને પૂછું, ‘મૈં કહાં હૂં ?’ અને પછી, બાઘી બનીને બધાને જોયા કરું ને મને કંઈ યાદ ન આવતાં કે સમજ ન પડતાં કે કોઈને ઓળખી ન શકતાં ધ્રુસકે ચડી જાઉં. ’

ડૉક્ટરે મારા લવારાથી કંટાળીને, ગુસ્સે થઈને કે પછી મારી નબળી તબિયતની દયા ખાઈને એમની પાસે પડેલી હથોડી મારા માથા પર જોરમાં ફટકારતા કહ્યું, ‘તમારી આખરી ઈચ્છા નહીં, બધી જ ઈચ્છા પૂરી થશે પણ હમણાં બેભાન બની જાઓ. ’ અને ડૉક્ટરે મને ઘેનનું ઈંજેક્શન આપી દીધું.

આંખ મીંચાતાં પહેલાં, મીન્સ કે બેભાન બનતાં પહેલાં મેં જોયું કે, બધા ડૉક્ટરો ટોળે વળીને સૅન્ડવિચ ને કૉફીની જ્યાફત ઉડાવતા હતા. એકાદના હાથમાં તો મેં મીઠાઈનું બૉક્સ પણ જોયેલું ! હલાલ કરતાં પહેલાં બકરાને તગડો બનાવવાને બદલે આ લોકો જ જલસા કરે છે ! મને તો ઉલટાની બાર કલાકથી ભૂખે મારી છે. અહીં મારા જ પૈસે મહેફિલ જામી છે ને હું અસહાય બનીને જોયા કરું છું ? બહાર નીકળવા દો પછી બધાની વાત(ટ) છે.

ઘેનનું ઈંજેક્શન આપનાર ડૉક્ટર (ડૉક્ટર શેનો ? સાવ જુવાનિયો છોકરડો જ જોઈ લો.) હું ‘ઓ ટી’(ઓપરેશન થિયેટર)ની બહાર સ્ટ્રેચર પર એકલી એકલી સૂઈ રહેલી (જાગૃત અવસ્થામાં), ત્યારે મને મળવા આવેલો. બાજુના સ્ટ્રેચર પર એક સુંદર યુવતી પણ તકિયાને અઢેલીને બેસી રહેલી. કદાચ એનું ઓપરેશન મારા પછી હશે. તે તો જો કે, પોતાનામાં જ મસ્ત હતી. ઘડીકમાં બંને હાથના પંજા ઊંધા કરીને નેઈલ પૉલિશ બરાબર છે કે નહીં તે જોતી, તો ઘડીક ચહેરા પર હળવે હળવે હાથ ફેરવી નાક જગ્યા પર છે કે નહીં, આઈબ્રોઝ છે કે ઉડી ગઈ, ગાલ વધારે ખરબચડા તો નથી થઈ ગયા ને, જેવું કંઈક તપાસતી રહેતી. એને જોઈને ઘડીક મને થોડો હીનભાવ થઈ આવ્યો.

ભલે ને હૉસ્પિટલમાં કેમ ન જવાનું હોય; પણ જવું તો એકદમ વ્યવસ્થિત ને સુંદર મજાના તૈયાર થઈને જ જવું, એ નિયમ આ સુંદરીએ બરાબર પાળ્યો હતો. બીજી બાજુ, લઘરવઘર તો ન કહેવાય પણ હું સાવ સાદાં કપડાં પહેરીને બિલકુલ ઠઠારા વગર આવેલી. હવે હૉસ્પિટલમાં જ જવાનું છે ને  ? પણ અહીં આવ્યા બાદ મેં જોયું કે, અહીંના ડૉક્ટર કે નર્સને તો છોડો, અહીંના વૉર્ડબૉય ને ઝાડુ મારવાવાળા પણ ઈંગ્લીશ બોલે છે ને મસ્ત તૈયાર થઈને આવ્યા છે ! મારે પાર્લરમાં આંટો મારી આવવાનો હતો. કંઈ નહીં, હવે બીજી વાર.

‘હાય કલ્પના....’ બોલતો પેલો ડૉક્ટર(!) મારા માથા પાસે આવી ઊભો. (મરી ગ્યો સાવ નફ્ફટ ક્યાંનો ! જરાય શરમાતો નથી.) ન આન્ટી, ન ચાચી કે ન મૌસી ! મારો બાપ હોય તેમ સીધો આવીને ‘હાય કલ્પના !’ મેં જરાતરા ડોકું હલાવી–જરાતરા હસી હાય કર્યું. ‘હું ડૉક્ટર ફલાણો, એનેસ્થેટિસ્ટ. ઓપરેશન પહેલાં હું તમને એનેસ્થેસિયા આપીશ.’ ઓહ ! એટલે આ મને બેભાન કરશે એમ ? આના વગર તો ઓપરેશન થશે જ નહીં. તેમાં આટલો વટ મારે છે. ‘આ ફૉર્મ પર તમારી સહી કરી દો.’

મને તો સારી રીતે ખબર હતી કે, કોઈ દિવસ કોઈ કાગળ પર વાંચ્યા વગર સહી કરવી નહીં ને કોઈનો ભરોસો કરવો નહીં. પણ અહીં ? બધા સવાલ–જવાબ કરવા બેસું ? તે પણ હવે છેક છેલ્લી ઘડીએ ? જ્યારે મારા રુમમાં હતી ત્યારે કેમ બધાની સામે સહી નહીં કરાવી ? કોને ખબર કાગળમાં શું હશે ? મારા તો ઘરેણાં કઢાવી નાંખેલા (દીકરાને સોંપવા માટે ), ત્યારે જ સાથે સાથે ચશ્માં પણ કઢાવી નાંખેલા. કોઈ ડૉક્ટર કે નર્સનો ચહેરો ભવિષ્યમાં ઓળખી ન શકું એટલે જ હશે. બાકી તો મારા ચશ્માં કોણ ચોરી જવાનું હતું ? કદાચ ને આ કાગળ બરાબર વાંચી ન શકું ને એ લોકો પર કેસ ન ઠોકી દઉં એટલે જ હશે. જે હોય તે, હવે તો ખાંડણિયામાં માથું મૂકી જ દીધું છે તો પછી ચિંતા શેની ? એ ફૉર્મમાં લખેલું કે, ‘જો ડૉક્ટરોની ભૂલને લીધે મને કંઈ થઈ જાય (કદાચ ઉપર પણ પહોંચી જાઉં (!)), તો(પણ) સઘળી જવાબદારી  મારી જ ગણાશે. ’ છે કોઈ ધંધામાં આટલી ઉઘાડેછોગ બનાવટ ? કરે કોઈ ને ભરે કોઈ જેવો જ ઘાટ થયો ને આ તો ? મારી આજુબાજુ કોઈ હતું પણ નહીં કે જેની સલાહ લઈ શકું. કચવાતે મને મેં સહી કરી આપી. એક વાર મને અહીંથી જવા દો, પછી જોઈ લઈશ બધાને.